Σύμφωνα με πληροφορίες του ανθρωπιστικού οργανισμού IHRM (Iran Human Rights Monitor), η Νατζμέ Αμίνι βρίσκεται εδώ και οκτώ μήνες πίσω από τις μπάρες της φυλακής Βακιλάμπαντ στο Μασχάντ για «προσβολή του Ανώτατου Ηγέτη» και «συγκρούσεις με δυνάμεις ασφαλείας». Παρέμεινε για σχεδόν τρεις μήνες σε απομόνωση στο τμήμα ασφαλείας της φυλακής, ενώ φέρεται να της στερήθηκαν τα βασικά δικαιώματα που έχει κάθε κρατούμενος, όπως η πρόσβαση σε δικηγόρο. Παράλληλα, υπάρχουν αναφορές ότι η Αμίνι υπέστη σωματικά και ψυχολογικά βασανιστήρια.

Η νεαρή συνελήφθη στις 31 Ιανουαρίου κοντά στο παζάρι Φερντόουσι στο Μασχάντ, καθώς μαζί με εκατοντάδες χιλιάδες Ιρανούς συμμετείχε στις μαζικές διαδηλώσεις κατά της κυβέρνησης της χώρας. Ωστόσο, αυτό που έμοιαζε με μία ειρηνική διαδήλωση εξελίχθηκε σε εφιάλτη. Δυνάμεις ασφαλείας της χώρας κατέστειλαν τις διαδηλώσεις με βίαιο και αιματηρό τρόπο με αποτέλεσμα, όπως αναφέρουν οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, να σκοτωθούν περισσότεροι από 7.000 άνθρωποι, ενώ χιλιάδες άλλοι συνελήφθησαν.

Hello everyone, this is a message from inside prison, from a young Iranian woman who is about to be executed. Please help me to amplify her voice before they hang her. 💔

«Remember my name, maybe I will not be able to speak again.»

This is the voice of Najmeh Amini, a 23 year… pic.twitter.com/ceH6Hj0wGq

— Masih Alinejad (@AlinejadMasih) September 21, 2026

«Θέλω μόνο δικαιοσύνη και την ευκαιρία να υπερασπιστώ τον εαυτό μου»

Όπως τονίζει η Αμίνι στο ηχητικό μήνυμα, το οποίο ηχογράφησε στις 18 Σεπτεμβρίου, «θέλω μόνο δικαιοσύνη και την ευκαιρία να υπερασπιστώ τον εαυτό μου» και ζήτα να θυμηθούν το όνομα της, καθώς ενδέχεται να μη της δοθεί η ευκαιρία να ξανάμιλήσει.

Σύμφωνα με τη φοιτήτρια η καταδίκη της σε θανατική ποινή εκδόθηκε πριν από λίγες ημέρες στις 16 Σεπτεμβρίου. «Δεν προσπαθώ σήμερα να παρουσιάσω τον εαυτό μου ως ηρωίδα, ζητώ μόνο ένα πράγμα: γίνετε η φωνή μου. Είμαι ένα αθώο κορίτσι, μια νεαρή με τόσες πολλές ελπίδες και όνειρα. Έχω γονείς που με περιμένουν — μια οικογένεια που ξυπνά κάθε πρωί φοβούμενη την απώλειά μου. Δεν θέλω το τελευταίο ίχνος που θα μείνει από εμένα να είναι μερικές γραμμές σε έναν φάκελο υπόθεσης», είπε.

Η νεαρή ζητά από δικηγόρους, νομικούς, ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και όλους όσους ακούν τις φωνές αθώων ανθρώπων να εξετάσουν τον φάκελο της υπόθεσής μου

Στο τέλος του ηχητικού μηνύματος υπογραμμίζει πως «θυμηθείτε το όνομά μου, ίσως να μην μπορέσω να μιλήσω ξανά», ενώ αποκαλύπτει και την ελπίδα της πριν απαγχονιστεί και φύγει από τη ζωή να δει ένα «ελεύθερο και ανεπτυγμένο Ιράν».

«Επείγουσα ανάγκη για άμεση διεθνή παρέμβαση για ανατροπή της θανατικής ποίνης»

Οι κρατούμενοι έχουν βιώσει τους τελευταίους οκτώ μήνες μέσα σε ένα κλίμα αβεβαιότητας, ενώ τα δικαστήρια είναι υπεύθυνα για τη μοίρα τους.

Οι δημόσιες εκτελέσεις δεν είναι ασυνήθιστες στο Ιράν. Διεξάγονται κυρίως με απαγχονισμό σε κάποια δημόσια πλατεία, όπου γερανοί τοποθετημένοι σε φορτηγά χρησιμεύουν ως αγχόνες.

Το IHRM υπογράμμισε πως «η έκδοση θανατικής ποινής εναντίον μιας 23χρονης φοιτήτριας μετά από μήνες αυθαίρετης κράτησης, αναφορές για κίνδυνο βασανιστηρίων και πλήρη άρνηση πρόσβασης σε νομική συνδρομή διπλασιάζει την επείγουσα ανάγκη για άμεση διεθνή παρέμβαση, προκειμένου να ανασταλεί και να ανατραπεί αυτή η ποινή».

Η καταδίκη της Αμίνι έρχεται μόλις λίγες εβδομάδες μετά τον δημόσιο απαγχονισμό δύο ανδρών, οι οποίοι είχαν καταδικαστεί για τη δολοφονία τεσσάρων αστυνομικών κατά τη διάρκεια των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων. Οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα ανέφεραν ότι η εκτέλεση των Αμπντολφάζλ Σεπάχι Μπαντζάνι και Αμίρ Χοσεΐν Σαφάρι Χοσεϊναμπάντι πραγματοποιήθηκε τα ξημερώματα της 28ης Ιουλίου στην πλατεία Αλιχάνι στην κεντρική πόλη Ισφαχάν, το σημείο όπου σκοτώθηκαν οι αστυνομικοί.

Αναλυτικά το ηχητικό της μήνυμα μέσα από τη φυλακή:

«Θέλω μόνο δικαιοσύνη και την ευκαιρία να υπερασπιστώ τον εαυτό μου. Χαιρετίσματα στον λαό του Ιράν. Είμαι η Νατζμέ Αμίνι, 23 ετών, και μιλώ από την κεντρική φυλακή του Μασχάντ. Σας αφήνω αυτό το μήνυμα στις 18 Σεπτεμβρίου 2026. Λαέ μου, μετά από 8 μήνες αβεβαιότητας, η θανατική μου ποινή εκδόθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2026 στο Τμήμα 6 του Ποινικού Τμήματος του Επαναστατικού Δικαστηρίου από τον δικαστή Ασσιάν. Δεν προσπαθώ σήμερα να παρουσιάσω τον εαυτό μου ως ηρωίδα, ζητώ μόνο ένα πράγμα: γίνετε η φωνή μου. Είμαι ένα αθώο κορίτσι, μια νεαρή με τόσες πολλές ελπίδες και όνειρα. Έχω γονείς που με περιμένουν — μια οικογένεια που ξυπνά κάθε πρωί φοβούμενη την απώλειά μου. Δεν θέλω το τελευταίο ίχνος που θα μείνει από εμένα να είναι μερικές γραμμές σε έναν φάκελο υπόθεσης. Αν η φωνή μου φτάσει έξω από τη φυλακή, σας παρακαλώ, μην την ακούσετε μόνο για μια στιγμή και μετά την ξεχάσετε! Άνθρωποι, το μόνο που θέλω είναι δικαιοσύνη και την ευκαιρία να υπερασπιστώ τον εαυτό μου. Ζητώ από δικηγόρους, νομικούς, ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και όλους όσους ακούν τις φωνές αθώων ανθρώπων να εξετάσουν τον φάκελο της υπόθεσής μου. Ζητώ από διεθνείς οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και αρμόδιους φορείς των Ηνωμένων Εθνών να ακούσουν τη φωνή μου και να διερευνήσουν και να παρακολουθήσουν την πορεία της υπόθεσής μου. Θυμηθείτε το όνομά μου, ίσως να μην μπορέσω να μιλήσω ξανά. Όσο, όμως, ζω, διατηρώ μια ελπίδα: πριν το σχοινί σηματοδοτήσει το τέλος της ζωής μου, να δω το ευημερούν και ελεύθερο Ιράν μου».