Ο 72χρονος καλλιτέχνης Χρήστος Μαρκίδης εντοπίστηκε νεκρός στο διαμέρισμά του στα Εξάρχεια, μετά από ημέρες αναζήτησης. Οι πρώτες πληροφορίες από τις αρχές υποδεικνύουν αυτοκτονία, ενώ οι έρευνες συνεχίζονται για να διαλευκανθούν πλήρως οι συνθήκες του θανάτου του.

Το απόγευμα της Δευτέρας 24 Αυγούστου, ο Χρήστος Μαρκίδης βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του στα Εξάρχεια, περιοχή όπου διέμενε τα τελευταία χρόνια. Η εξαφάνισή του είχε δηλωθεί τις προηγούμενες ημέρες, γεγονός που κινητοποίησε τις αρμόδιες υπηρεσίες να διερευνήσουν την υπόθεση.

Οι πρώτες εκτιμήσεις της αστυνομίας και των ιατροδικαστών προσανατολίζονται σε αυτοχειρία, ωστόσο οι Αρχές συνεχίζουν τις έρευνες για να αποκτήσουν μια σαφή εικόνα και να επιβεβαιώσουν τα αίτια του θανάτου.

Ποιος ήταν ο Χρήστος Μαρκίδης

Ο Χρήστος Μαρκίδης, που γεννήθηκε στη Δράμα το 1954, υπήρξε μια ξεχωριστή παρουσία στον χώρο της σύγχρονης ελληνικής τέχνης, συνδυάζοντας για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες τη ζωγραφική με την ποίηση και το δοκίμιο.

Από το 1974 έως το 1979 φοίτησε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, όπου σπούδασε ζωγραφική, νωπογραφία, ιστορία της τέχνης, ρυθμολογία και παιδαγωγική ψυχολογία. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του εγκαταστάθηκε για ένα διάστημα στο Παρίσι, ενώ από το 1985 έως το 1988 έλαβε υποτροφία του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών, προκειμένου να εργαστεί πάνω σε συγκεκριμένο καλλιτεχνικό έργο στην Ελλάδα.

Η πρώτη ατομική έκθεση του Μαρκίδη πραγματοποιήθηκε το 1984 στη γκαλερί «Νέες Μορφές» και αποτέλεσε την αφετηρία μιας μακράς εκθεσιακής διαδρομής. Μέχρι την αναδρομική παρουσίαση του έργου του στο Art Project Space το 2025, είχε πραγματοποιήσει συνολικά 15 ατομικές εκθέσεις, ενώ είχε λάβει μέρος σε περισσότερες από 70 ομαδικές παρουσιάσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Έργα του φιλοξενήθηκαν σε σημαντικούς εκθεσιακούς χώρους της Αθήνας, μεταξύ των οποίων οι «Νέες Μορφές», η Αίθουσα Τέχνης Αθηνών, η Titanium, η Gallery 7 και η Thanassis Frissiras Gallery. Παράλληλα, παρουσίασε τη δουλειά του σε χώρους τέχνης της Θεσσαλονίκης και της Πάτρας.

Στο επίκεντρο της ζωγραφικής του βρισκόταν διαρκώς η ανθρώπινη παρουσία. Η ανθρώπινη μορφή, οι προσωπογραφίες και οι νεκρές φύσεις αποτελούσαν βασικούς άξονες της καλλιτεχνικής του δημιουργίας, με ιδιαίτερη έμφαση στη σχέση της φιγούρας με τον περιβάλλοντα χώρο.

Τα πρόσωπα στους πίνακές του ξεχώριζαν για την έντονη εκφραστικότητά τους, ενώ η επιλογή σκοτεινών τόνων αποτελούσε χαρακτηριστικό στοιχείο της εικαστικής του γραφής. Μέσα σε αυτό το σκοτεινό χρωματικό περιβάλλον, το φως αποκτούσε ιδιαίτερη σημασία, λειτουργώντας συχνά με συμβολικό ή ακόμη και μεταφυσικό τρόπο.

Η ζωγραφική του διαμορφωνόταν έτσι μέσα από μια ατμόσφαιρα έντασης και εσωτερικότητας, ενώ παράλληλα διατηρούσε ισχυρούς δεσμούς με την παράδοση της ευρωπαϊκής και ελληνικής ζωγραφικής.

Η ποίηση και το συγγραφικό έργο

Παράλληλα με τη ζωγραφική, ο Χρήστος Μαρκίδης ανέπτυξε μια σημαντική και πολυετή συγγραφική δραστηριότητα. Από το 1992 άρχισε να δημοσιεύει ποιήματα και κείμενά του σε λογοτεχνικά περιοδικά, δημιουργώντας σταδιακά ένα εκτενές ποιητικό και δοκιμιακό έργο.

Στην ποιητική του εργογραφία περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, τα βιβλία «Μονόζυγο-Τέσσερα Σχεδιάσματα» (1999), «Έως» (2001), «Άτια στο σκοτεινό νερό» (2003), «Αμώεν» (2004), «Κιννάβαρι» (2009), «Δράκων κατήλθες» (2013) και «Έρεβος ή το άλλο φως» (2020).

Το 2023 οι εκδόσεις Αρμός συγκέντρωσαν την ποιητική του παραγωγή στον τόμο «Ποιήματα 1999-2020», αποτυπώνοντας περισσότερες από δύο δεκαετίες λογοτεχνικής δημιουργίας.

Σημαντική ήταν και η δοκιμιακή του παρουσία, με έργα όπως τα «Επτά κείμενα περί Τέχνης» και «Κατάματα». Το τελευταίο κυκλοφόρησε σε διαδοχικές εκδόσεις το 2005, το 2014 και το 2022, επιβεβαιώνοντας το διαρκές ενδιαφέρον για τον τρόπο με τον οποίο ο Μαρκίδης προσέγγιζε την τέχνη και τη δημιουργική διαδικασία.

Τον Σεπτέμβριο του 2022 η ποιητική του δημιουργία συνάντησε τη μουσική μέσα από το CD «Γενέθλια Ζέμπρα», το οποίο κυκλοφόρησε σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων.

Ο ίδιος ο Μαρκίδης ανέλαβε την απαγγελία των ποιημάτων, ενώ τη μουσική σύνθεση και την επεξεργασία του ήχου υπέγραψε ο Γιάννης Μουρτζόπουλος.

Η συγκεκριμένη δουλειά αποτέλεσε μια ακόμη έκφραση της πολυσχιδούς καλλιτεχνικής του δραστηριότητας, φέρνοντας σε διάλογο τη ζωγραφική, την ποίηση και τη μουσική.

Ο Χρήστος Μαρκίδης άφησε έτσι ένα έργο που δεν περιορίστηκε σε μία μόνο μορφή καλλιτεχνικής έκφρασης. Η ζωγραφική, η ποίηση και η θεωρητική του γραφή συνυπήρξαν σε μια μακρά πορεία, με κοινό σημείο αναφοράς την ανθρώπινη μορφή, το φως, το σκοτάδι και την αναζήτηση μιας βαθύτερης, εσωτερικής διάστασης της τέχνης.