Οι πρόσφατες εισβολές ρωσικών drones στον εναέριο χώρο της Πολωνίας, η παραβίαση των συνόρων της Εσθονίας από ρωσικά μαχητικά, οι επιθέσεις με UAV που παρέλυσαν ευρωπαϊκά αεροδρόμια, οι μυστηριώδεις εκρήξεις και τα σαμποτάζ σε υποθαλάσσια τηλεπικοινωνιακά καλώδια στη Βαλτική, καθώς και οι εκστρατείες παραπληροφόρησης ενόψει εκλογών σε χώρες της ΕΕ, συνθέτουν – σύμφωνα με το περιοδικό – το παζλ μιας επικίνδυνης αλλά χαμηλού κόστους στρατηγικής του Πούτιν απέναντι στο ΝΑΤΟ.

Παρότι οι ενέργειες αυτές δεν συνιστούν casus belli, δείχνουν, όπως υπογραμμίζει το βρετανικό μέσο, τη σταθερή τακτική του Κρεμλίνου να δοκιμάζει τα όρια της Δύσης και να αξιοποιεί την «γκρίζα ζώνη» μεταξύ ειρήνης και πολέμου.

«Δεν βρισκόμαστε σε πόλεμο, αλλά ούτε σε ειρήνη», δήλωσε τη Δευτέρα ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς.

Οι τρεις στόχοι του Πούτιν

Ο Ρώσος πρόεδρος γνωρίζει ότι δεν μπορεί να νικήσει το ΝΑΤΟ σε μια πολεμική αναμέτρηση, αλλά με τον φθηνό υβριδικό του πόλεμο επιδιώκει τρεις στόχους:

Ο πρώτος είναι να διαρρήξει την ενότητα του ΝΑΤΟ, να ωθήσει τους Ευρωπαίους να αμφιβάλλουν ο ένας για τον άλλον και να απομακρύνει την Αμερική από τους Ευρωπαίους συμμάχους της.

Ο δεύτερος αφορά στην Ουκρανία. Η καλοκαιρινή επίθεση των δυνάμεών του απέτυχε, επομένως θέλει να αυξήσει το κόστος για τις ευρωπαϊκές χώρες που υποστηρίζουν τον ουκρανικό στρατό. Στο επίκεντρο των υβριδικών επιθέσεων βρίσκονται οι ισχυρότεροι υποστηρικτές του Κιέβου. Η Πολωνία, η Εσθονία και η Δανία έχουν υποστεί εισβολές από μη επανδρωμένα αεροσκάφη, η δε Λιθουανία παρεμβολές GPS.

Και ο τρίτος είναι βαθύτερος σύμφωνα με το άρθρο: «Ο Πούτιν μισεί τις φιλελεύθερες δημοκρατίες, καθώς ο πλούτος και η ανθεκτικότητά τους αναδεικνύουν τις αποτυχίες και τον καταπιεστικό χαρακτήρα του καθεστώτος του. Οι χώρες αυτές είναι ισχυρότερες οικονομικά, το ΑΕΠ της Ρωσίας είναι μικρότερο από εκείνο της Ιταλίας, παρά τον υπερδιπλάσιο πληθυσμό της. Όσο περισσότερο μπορεί να σπέρνει διχόνοια και σύγχυση στη Δύση, τόσο πιο δυνατός φαίνεται ο Πούτιν. Όσο περισσότερο μπορεί να δυσφημίσει τις κεντρώες κυβερνήσεις, τόσο περισσότερο θα ωφελήσει τους λαϊκιστές εθνικιστές που συμμερίζονται την καχυποψία του για μια ενωμένη Ευρώπη», σχολιάζει στην ανάλυσή του ο Economist.

Τι πρέπει να κάνουν ΝΑΤΟ και ΕΕ

Το πρώτο πράγμα που θα πρέπει, σύμφωνα με το άρθρο, να κάνουν οι σύμμαχοι είναι να βγάζουν τα πάντα στη φόρα και να μην αγνοούν τις μικρές προκλήσεις ή να αποφεύγουν να κατηγορήσουν το καθεστώς του Πούτιν ελλείψει αποδείξεων.

Παράλληλα, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ πρέπει να βελτιώσουν την ανθεκτικότητά τους και την άμυνά τους απέναντι στον υβριδικό πόλεμο του Πούτιν με ομάδες ταχείας αντίδρασης σε κυβερνοεπιθέσεις, ενισχυμένες εκλογικές επιτροπές και συνεργεία επισκευής για καλώδια και αγωγούς.

Ταυτόχρονα, οι Ευρωπαίοι πρέπει επίσης να ενισχύσουν τις άμυνές τους, με συνεχείς περιπολίες στη Βαλτική Θάλασσα περισσότερα και φθηνότερα συστήματα ανίχνευσης και αναχαίτισης των drones που κατασκευάζει κατά δεκάδες χιλιάδες η Ρωσία, αφού η εκτόξευση πανάκριβων πυραύλων από μαχητικά για την κατάρριψή των UAV θα εξαντλήσουν τελικά τις άμυνες της Ευρώπης, αφήνοντάς την ευάλωτη.

Τέλος, θα πρέπει να επιβάλουν κυρώσεις σε εικονικές εταιρείες και προμηθευτές των drones που παραβιάζουν τα σύνορα κρατών-μελών, να απαντούν με αντίμετρα σε κυβερνοεπιθέσεις, να χρησιμοποιήσουν τα παγωμένα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία για την οικονομική στήριξη της άμυνας της Ουκρανίας και ίσως και να καταρρίπτουν και μαχητικά που συνιστούν απειλή για ζωές ή περιουσίες.