«Δεν είμαι λυπημένος, είμαι απλά χαρούμενος. Δεν ξέρω τι να κάνω με αυτά τα συναισθήματα», είπε ο άνδρας κλαίγοντας σύμφωνα με τον Ziad Nahas, επικεφαλής της μελέτης, ψυχίατρο και καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα, ο οποίος μίλησε στο Gizmodo.

Ο Nahas και μια ομάδα ερευνητών από διάφορα πανεπιστήμια ανέπτυξαν μια εξατομικευμένη μέθοδο για την εμφύτευση ηλεκτροδίων και την ακριβή αποστολή ασθενών ηλεκτρικών σημάτων σε περιοχές του εγκεφάλου που πιστεύεται ότι σχετίζονται με την κατάθλιψη. Προσαρμόζοντας τη διέγερση βάσει της ανατροφοδότησης του ασθενούς, κατάφεραν να ανακουφίσουν τα συμπτώματα για διάστημα έως και δύο ετών. Τα ευρήματα παρουσιάζονται λεπτομερώς σε ένα νέο δημοσίευμα στην πλατφόρμα PsyArXiv.

Όταν η κατάθλιψη αντιστέκεται στη θεραπεία

Ο ασθενής επικοινώνησε αρχικά με τους ερευνητές ενώ αυτοί προσλάμβαναν συμμετέχοντες για μια νέα κλινική δοκιμή. Εκείνη την εποχή, ζούσε με κατάθλιψη ανθεκτική στη θεραπεία για τρεις δεκαετίες, έχοντας νοσηλευτεί για πρώτη φορά σε ηλικία 13 ετών. Από τότε, είχε υποβληθεί σε πολλαπλές νοσηλείες και είχε δοκιμάσει δεκάδες θεραπείες παράλληλα με εντατική ψυχοθεραπεία. Είχε επίσης επιχειρήσει τρεις φορές να αυτοκτονήσει.

Η ανθεκτική στη θεραπεία κατάθλιψη είναι μια κοινή μορφή μείζονος καταθλιπτικής διαταραχής που δεν βελτιώνεται σημαντικά μετά από τουλάχιστον δύο προσπάθειες τυπικής θεραπείας, όπως φάρμακα ή θεραπεία. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η ηλεκτροσπασμοθεραπεία (ECT) — η οποία διεγείρει τον εγκέφαλο χρησιμοποιώντας ασθενή ηλεκτρικά ρεύματα — θεωρείται συχνά το επόμενο βήμα. Ενώ η ECT χρησιμοποιείται εδώ και δεκαετίες και μπορεί να είναι αποτελεσματική για ορισμένους ασθενείς, για άλλους αποτυγχάνει.

Στην περίπτωση αυτού του ασθενούς, η διέγερση του εγκεφάλου δεν είχε καταφέρει στο παρελθόν να ανακουφίσει τα συμπτώματα κατάθλιψης.

Το πρόβλημα είναι ότι οι περισσότερες μελέτες ECT διεγείρουν συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου, εξήγησε ο Damien Fair, νευροεπιστήμονας και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα και συν-συγγραφέας της μελέτης. Αυτό σημαίνει ότι οι ερευνητές συχνά δεν γνωρίζουν ακριβώς ποια περιοχή στοχεύουν, καθώς ο εγκέφαλος κάθε ατόμου είναι διαφορετικός.

«Είναι μια προσέγγιση που ταιριάζει σε όλους», είπε ο Fair.

Μια εξατομικευμένη προσέγγιση

Για να αντιμετωπίσει αυτό το πρόβλημα, η ομάδα ανέπτυξε μια εξατομικευμένη μέθοδο διέγερσης προσαρμοσμένη στον εγκέφαλο του συμμετέχοντα. Πρώτα, χρησιμοποίησαν λειτουργική μαγνητική τομογραφία (fMRI) για να χαρτογραφήσουν τα σημεία του εγκεφάλου του ασθενούς.

Στη συνέχεια, οι ερευνητές εμφύτευσαν χειρουργικά τέσσερις συστάδες ηλεκτροδίων στον εγκέφαλο, πάνω από τα όρια αυτών των δικτύων του εγκεφάλου. Λίγες μέρες αργότερα, άρχισαν να στέλνουν ηλεκτρικά σήματα σε καθένα από τα τέσσερα δίκτυα ξεχωριστά. Όταν διέγειραν το δίκτυο προεπιλεγμένης λειτουργίας του εγκεφάλου (DMN), μια ομάδα περιοχών που συνδέονται με εσωτερικές διαδικασίες σκέψης, ο ασθενής άρχισε να νιώθει ευτυχία.

Όταν διέγειραν το δίκτυο προεπιλεγμένης λειτουργίας του εγκεφάλου (DMN), μια ομάδα περιοχών που συνδέονται με εσωτερικές διαδικασίες σκέψης, ο ασθενής ξέσπασε σε κλάματα χαράς.

Η διέγερση άλλων δικτύων σχετίστηκε με ένα αίσθημα ηρεμίας, με καλύτερη συγκέντρωση και ένα αίσθηση ευημερίας. Κατά τη διάρκεια των επόμενων έξι μηνών, ο ασθενής υποβαλλόταν σε ηλεκτρική διέγερση κάθε μέρα για 1 λεπτό, κάθε 5 λεπτά. Οι ερευνητές συνέχισαν να προσαρμόζουν τις ρυθμίσεις διέγερσης κάθε μήνα χρησιμοποιώντας μια στατιστική μέθοδο που ενσωμάτωνε την καθημερινή ανατροφοδότηση του ασθενούς. Επτά εβδομάδες μετά την επέμβαση, ο συμμετέχων δεν είχε πλέον αυτοκτονικές σκέψεις. Στους 6 μήνες, τα συμπτώματα είχαν βελτιωθεί σημαντικά. Στους 9 μήνες, βρισκόταν σε πλήρη ύφεση – μια κατάσταση που διαρκεί πλέον πάνω από δύο χρόνια.

«Η μοναδικότητας της μεθόδου PACE είναι ο ακριβής, εξατομικευμένος εντοπισμός και η ρύθμιση παραμέτρων για βέλτιστο αποτέλεσμα», εξήγησε ο Nahas.

Η ομάδα έχει από τότε εφαρμόσει την μέθοδο σε ένα δεύτερο ασθενή.