Μεταξύ των πιο μοναχικών είναι οι ενήλικες ηλικίας 45 έως 49 ετών (49% δήλωσαν ότι νιώθουν μοναξιά), καθώς και οι ερωτηθέντες που δεν έχουν παντρευτεί ποτέ (62%), δεν εργάζονται (57%) ή το ετήσιο εισόδημα του νοικοκυριού τους είναι κάτω από 25.000 δολάρια (63%).

Τα ευρήματα βασίζονται σε έρευνες που διεξήχθησαν τον Αύγουστο του 2025, του 2018 και του 2010 σε περισσότερους από 3.000 κατοίκους των ΗΠΑ ηλικίας 45 ετών και άνω. Τα δεδομένα συλλέχθηκαν από την Ipsos μέσω ενός διαδικτυακού ερευνητικού πάνελ αντιπροσωπευτικού του πληθυσμού των ΗΠΑ.

Σημαντική αύξηση της μοναξιάς
Η φετινή έκθεση αποκάλυψε μια σημαντική αύξηση της μοναξιάς: το 40% των ερωτηθέντων ένιωθαν μοναξιά, σε σύγκριση με το 35% τόσο το 2018 όσο και το 2010. Διαπίστωσε επίσης μια νέα απόκλιση μεταξύ των φύλων. Περίπου το 42% των ανδρών ένιωθε μοναξιά φέτος, έναντι 37% των γυναικών. Το 2018, τα ποσοστά αυτά ήταν 34% και 36% αντίστοιχα. Επιπλέον, οι άνδρες ήταν πιο πιθανό να αναφέρουν ότι δεν είχαν στενούς φίλους σε σύγκριση με τις γυναίκες.

Η έκθεση υπογράμμισε ότι η δεκαετία των 40 και των 50 μπορεί να είναι μια ιδιαίτερα δυστυχισμένη περίοδος, μια κρίσιμη μεταβατική περίοδος κατά την οποία η πίεση από τη φροντίδα, την καριέρα και τα μεταβαλλόμενα κοινωνικά δίκτυα μπορεί να εντείνει τα συναισθήματα απομόνωσης.

Σε αυτή την ηλικία, «είμαστε τόσο απασχολημένοι με τη δουλειά και την ανατροφή των παιδιών και το να είμαστε μέρος της γενιάς σάντουιτς, που δεν είμαστε σε θέση να επενδύσουμε πραγματικά στις σχέσεις που μπορούν να μας στηρίξουν και να μας κάνουν ευτυχισμένους», δήλωσε η Ντέμπρα Γουίτμαν, διευθύντρια δημόσιας πολιτικής στην AARP και συγγραφέας του βιβλίου «The Second Fifty: Answers to the 7 Big Questions of Midlife and Beyond» (Τα δεύτερα πενήντα: Απαντήσεις στις 7 μεγάλες ερωτήσεις της μέσης ηλικίας και μετά).

Διάκριση μεταξύ της αντιληπτής και της «πραγματικής μοναξιάς»

Η έκθεση έκανε διάκριση μεταξύ της αντιληπτής μοναξιάς, πόσο συχνά κάποιος δηλώνει ότι αισθάνεται μοναξιά ή απομόνωση, και της «πραγματικής μοναξιάς», μια κατάταξη που λαμβάνει υπόψη τις απαντήσεις σε 20 ερωτήσεις, όπως «πόσο συχνά αισθάνεστε ότι σας αφήνουν έξω;» και «πόσο συχνά αισθάνεστε ότι οι άνθρωποι είναι γύρω σας αλλά δεν είναι μαζί σας;». Η κατάταξη ονομάζεται Κλίμακα Μοναξιάς του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες.

Η αντιληπτή μοναξιά έχει αλλάξει ελάχιστα — 1 στους 3 ερωτηθέντες φέτος δήλωσε ότι αισθάνεται μερικές φορές ή πάντα μοναξιά, σε σύγκριση με το 31% το 2018 και το 33% το 2010. Περίπου το 40% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι τα συναισθήματα μοναξιάς τους διαρκούν έξι χρόνια ή περισσότερο, κάτι που μεταφράζεται σε περίπου 55 εκατομμύρια άτομα σε ολόκληρη τη χώρα.

Η διαφορά μεταξύ του αριθμού των ατόμων που δηλώνουν ότι νιώθουν μοναξιά και του αριθμού των ατόμων που θεωρούνται μοναχικά σύμφωνα με τα πρότυπα των ερευνητών, υπογραμμίζει αυτό που η μελέτη αποκαλεί «ένα βαθύτερο και αυξανόμενο πρόβλημα». Οι ενήλικες μπορεί να μην θεωρούν τον εαυτό τους μοναχικό, σύμφωνα με τους ερευνητές, και ως εκ τούτου δεν βλέπουν την ανάγκη να αναζητήσουν κοινωνικές σχέσεις.

Σε γενικές γραμμές, όσο μεγαλύτερος, πλουσιότερος και πιο μορφωμένος είναι κάποιος, τόσο λιγότερο πιθανό είναι να νιώθει μοναξιά, σύμφωνα με την έκθεση.

Οι λόγοι που αυξάνεται η μοναξιά

Γιατί αυξάνεται η μοναξιά είναι πιο δύσκολο να προσδιοριστεί. Περισσότερο από το 60% των ατόμων που δήλωσαν ότι νιώθουν μοναξιά είπαν ότι δεν υπήρχε συγκεκριμένη αιτία, σε σύγκριση με το 57% το 2010.

Μεταξύ εκείνων που απέδωσαν τη μοναξιά τους σε κάτι συγκεκριμένο είναι σύμφωνα με την έρευνα ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου, η αίσθηση απομόνωσης, τα προβλήματα υγείας και ο χωρισμός από τους αγαπημένους τους λόγω αλλαγών στη ζωή, όπως η μετακόμιση ή η συνταξιοδότηση.

Πολλοί μοναχικοί ενήλικες αναζητούν σχέσεις, αλλά η έλλειψη αυτοπεποίθησης, ο φόβος της απόρριψης ή η έλλειψη χρόνου είναι συνήθεις παράγοντες που τους εμποδίζουν, σύμφωνα με την έκθεση της AARP. Σε σύγκριση με το 2018 και το 2010, περισσότεροι ενήλικες σήμερα δήλωσαν ότι είδαν τις ομάδες φίλων τους να συρρικνώνονται τα τελευταία πέντε χρόνια και ότι ασχολούνται λιγότερο με διάφορες δραστηριότητες ή εργασίες που τους απασχολούν.