Υπάρχουν πολλά άρθρα με λίστες των πιο δηλητηριωδών ουσιών, οι οποίες συγκεντρώνονται με βάση την οξεία τοξικότητά τους. Αυτή καθορίζεται από το LD50 (Lethal Dose 50), που ορίζεται ως η δόση που συνεπάγεται τον θάνατο του 50% ενός πληθυσμού, κυρίως ποντικιών.

Συνήθως μετριέται σε δοσολογία που απαιτείται ανά μονάδα βάρους του ζώου. Αυτός είναι ένας σκληρός, αλλά αντικειμενικός τρόπος να ποσοτικοποιηθεί πόσο θανατηφόρα είναι μια ουσία, αλλά η συνολική τοξικότητα είναι πιο περίπλοκη από αυτό.

Οι τοξικολόγοι έχουν επίγνωση των περιορισμών του LD50 και για τεχνικούς, ηθικούς και νομικούς λόγους οι μετρήσεις των τιμών στα ζώα είναι όλο και λιγότερο συχνές.

Σας παρουσιάζουμε τη λίστα των ουσιών που είναι πιο δηλητηριώδεις από τις τιμές που καταγράφουν σε LD50.

Αλλαντική τοξίνη

Η αλλαντική τοξίνη είναι μία νευροτοξίνη που προκαλεί αλλαντίαση, μια θανατηφόρο κατάσταση, αν δεν αντιμετωπιστεί αμέσως. Περιλαμβάνει μυική παράλυση, τελικά οδηγεί στην παράλυση του αναπνευστικού συστήματος και κατά συνέπεια, έρχεται και ο θάνατος. Τα βακτήρια εισέρχονται στο σώμα μέσω ανοιχτών πληγών ή με την κατάποση μολυσμένων τροφίμων. Η αλλαντική τοξίνη είναι η ίδια ουσία που χρησιμοποιείται για ενέσεις Botox. Η χορήγηση αλλαντικής τοξίνης αποτελεί μια ιδιαίτερα αποτελεσματική μέθοδο για την ελάττωση της σπαστικότητας. Αυτό διευκολύνει σημαντικά το έργο των φυσιοθεραπευτών, επιτρέποντας πολύ καλύτερη συνέργεια στην κίνηση με τον κατάλληλο συντονισμό και τη βελτίωση του κινητικού επιπέδου στα παιδιά, ώστε και όταν η σπαστικότητα επανέλθει, να υπάρχει καλύτερη κίνηση στα παιδιά.

Τοξίνες φιδιών

Μερικά δηλητήρια φιδιών μπορεί να είναι πολύ ισχυρά, άλλα λιγότερο ισχυρά δηλητήρια, όμως μπορούν να σκοτώσουν γρηγορότερα. Ένα ισχυρό, αλλά αργής δράσης δηλητήριο θα μπορούσε να κάνει αρκετό χρόνο να δράσει, ενώ ένα ταχείας δράσης δηλητήριο, με χαμηλότερο LD50, μπορεί να σκοτώσει πριν καν ζητήσετε βοήθεια. Το δηλητήριο που περιέχεται σε ερπετά, όπως τα φίδια και ορισμένες σαύρες, θα μπορούσε να αποτελέσει μια καλή πηγή δημιουργίας νέων φαρμάκων, υποστηρίζουν οι ερευνητές του Πανεπιστημίου Liverpool. Για την ακρίβεια, ο στόχος των ερευνητών είναι να εκμεταλλευτούν τις χημικές ουσίες που περιέχονται στο δηλητήριο των ερπετών, οι οποίες κατά κανόνα είναι θανατηφόρες για τον άνθρωπο.

Αρσενικό

Έχει τον τίτλο «ο Βασιλιάς των Δηλητηρίων», για τη διακριτικότητα και την ισχύ του – ήταν ουσιαστικά μη ανιχνεύσιμο, γι' αυτό πολύ συχνά χρησιμοποιήθηκε είτε ως φονικό όπλο ή ως στοιχείο σε ιστορία μυστηρίου. Η τοξικότητα των ενώσεων αρσενικού οφείλεται στην αδρανοποίηση ενζύμων που παίρνουν μέρος στις οξειδωτικές διεργασίες των ιστών. Το μέταλλο προκαλεί βλάβες και αλλοιώσεις στον γαστρεντερικό σωλήνα, τριχοειδείς αιμορραγίες, πτώση της αρτηριακής πίεσης. Οι μεγαλύτερες συγκεντρώσεις εντοπίζονται στο δέρμα, τα νύχια και τις τρίχες. Αποθηκεύεται επίσης στο ήπαρ, τους νεφρούς, τη σπλήνα και τους πνεύμονες. Με αρσενικό έχασαν τη ζωή τους διάσημοι όπως ο Ναπολέον Βοναπάρτης, ο Γεώργιος 3ος της Αγγλίας και ο Σιμόν Μπολιβάρ.

Πολώνιο-210

Tο πολώνιο-210 είναι ένα από τα 25 εξαιρετικά ραδιενεργά και τοξικά ισότοπα του μεταλλικού στοιχείου πολώνιο, που ανακαλύφθηκε από το ζεύγος Kιουρί το 1897. Ένα γραμμάριο του εξατμισθέντος πολωνίου μπορεί να σκοτώσει περίπου 1,5 εκατομμύρια ανθρώπους σε μόλις δύο μήνες. Η πιο γνωστή περίπτωση δηλητηρίασης από πολώνιο είναι του πρώην Ρώσου κατασκόπου Alexander Litvinenko. Το πολώνιο που βρέθηκε στο φλιτζάνι από το τσάι του ήταν 200 φορές περισσότερο από τη μέση θανατηφόρο δόση σε περίπτωση κατάποσης. Πέθανε μέσα σε τρεις εβδομάδες.

Υδράργυρος

Ο υδράργυρος ανήκει στα στοιχεία μετάπτωσης στον περιοδικό πίνακα. Είναι ένα ισχυρό δηλητήριο. Είναι το μόνο μέταλλο που απαντάται σε υγρή μορφή. Απαντάται στον οργανισμό σε πολύ μικρές ποσότητες. Όταν ανευρίσκεται σε μεγάλες ποσότητες, επηρεάζει τον εγκέφαλο. Η τοξικότητα του υδραργύρου είναι στην πραγματικότητα πολύ πιο περίπλοκη, ανάλογα με το είδος του. Οι οργανικές και ανόργανες ενώσεις του υδραργύρου έχουν διαφορετικές επιδράσεις και ως εκ τούτου διαφορετικές τιμές LD50 (οι οποίες είναι τυπικά μεταξύ 1 mg/kg και 100 mg/kg). Ο καθαρός υδράργυρος θεωρείται πολύ λιγότερο τοξικός, όπως απεικονίζεται με δραματικό τρόπο στην περίπτωση μιας οδοντιάτρου, η οποία αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει με έγχυση του υγρού στοιχείου στις φλέβες της. Δέκα μήνες αργότερα δεν εμφάνισε συμπτώματα, παρά το γεγονός ότι ο υδράργυρος διαχύθηκε στους πνεύμονές της.